Je zou het één van de ongeschreven regels in de muziekindustrie kunnen noemen: die reflex om de realiteit altijd dat kleine tikje mooier voor te stellen dan ze werkelijk is. Daar heeft iedereen zijn eigen redenen voor. Omdat het een fijne wereld blijft om in te vertoeven, bijvoorbeeld. En omdat popmuziek tot het handjevol sectoren behoort dat mensen aan het dromen zet. Waar mythes gemaakt en imago’s hoog gehouden worden. Het is een wereld die helden nodig heeft. Rolmodellen, ook. En dus zien artiesten –mensen zoals u en ik- er in het echt altijd minder goed uit dan op hun gemanipuleerde promotiefoto’s, en blijken de meesten zonder het laagje make-up waarmee ze op het podium staan al bij al vrij doordeweekse figuren.
Ook journalisten – mezelf inbegrepen- werken mee aan die mythevorming. Niet alleen omdat we zowat de enige menselijke soort zijn die kinderlijk enthousiast kunnen worden over een liedje van drie minuten, maar dat op de koop toe ook een uitstekende aanleiding vinden voor een gesprek. We zorgen ervoor dat muzikanten –hoe klein of groot ze ook zijn- in interviews altijd vlotter, grappiger, gevatter en welbespraakter overkomen dan in werkelijkheid. Op papier is elke gedachte coherent, houden de meeste redeneringen steek, en struikelt nooit iemand over zijn woorden. Als we een artiest innig verstrengeld uit een restaurant zien komen met een vrouw die overduidelijk niet de zijne is, kijken we discreet even de andere kant op. Zelfs wanneer die een week later in een vraaggesprek met geveinsd enthousiasme over het geluk vertelt dat vrouw en kind hem hebben bijgebracht.
Omdat een ongeluk nooit alleen komt hebben vrijwel alle artiesten die wat voorstellen een manager. Die behartigt niet alleen de zakelijke belangen, maar fungeert naargelang het uitkomt ook als buffer en bullebak, zodat de artiest zelf in alle omstandigheden het zorgvuldig opgebouwde imago van sympathieke peer hoog kan houden. In het geval van Axelle Red is dat Filip Vanes, toevallig ook haar echtgenoot. Dat Vanes een wezenlijk aandeel heeft in het succesverhaal van zijn vrouw staat niet ter discussie. Maar zijn talent als brulboei met aanleg voor intimidatie is eveneens zonder voorgaande.
Zelf heb ik inmiddels een tiental interviews met Axelle Red afgenomen. In het begin heel hartelijke, zelfs. Ik zal niet ontkennen dat ik destijds bijzonder gecharmeerd was door de spontane, informele toon waarop de zangeres met journalisten omging. Tot ik het –ik heb het even opgezocht, het was 2004- in mijn hoofd haalde om tijdens een concertrecensie aan te stippen dat Axelle Red vals zong. Echt vals. Zoals in: naast de toon. En ik mijnheer Vanes de dag nadien aan de telefoon had. Want kritiek op Axelle, dat kon niet. Dat mocht niet. Ik bespaar u de details van de scheldtirade die erop volgde, maar laat ons voor het gemak aannemen dat ik sindsdien moeiteloos aan de behoefte kan weerstaan om haar concerten te verslaan. Ook al omdat het leven sowieso te kort is.
Er bestaat op de muziekredactie van De Morgen (en ik durf wedden dat het bij andere kranten niet anders is) sindsdien een beurtrol voor het recenseren van haar optredens. Wie aan het kortste eind trekt, gaat- en dus heeft zowat iedereen intussen de eer en het genoegen gehad om met eigen oren vast te stellen dat een live-concert van Axelle de laatste jaren niet je dat is, al helemaal niet wanneer je er nadien keer op keer een gratis scheldtirade langs de telefoon bovenop krijgt. De plooien werden toen, dankzij veel pendeldiplomatie van de platenfirma- gladgestreken op het moment dat mevrouw Vanes zélf weer een nieuwe cd te verkopen had. Interviews in kranten en tijdschriften zijn gratis reclame. De broze vrede hield niet lang stand. Tot het volgende concertverslag, door weer een andere collega. Dit keer volgde niet één, maar twee scheldtelefoons. Waarin (nog net niet met zoveel woorden) het ontslag van de recensent van dienst werd geëist.
Die laatste tirade dateert van 6 mei 2009, op een moment dat ik op weg was naar de première van de recentste Depeche Mode tournee. Sindsdien is de zanger van die groep –Dave Gahan - bijna dood geweest, werd er een nieuwe tournee gepland én afgewerkt, volgden er een reeks festivaloptredens, is er een grote cd-box én een dubbele-dvd verschenen. Het leven is, kortom, verder gegaan. Voor het interview dat ik eerder dit jaar met haar afnam werd niettemin opnieuw gezeurd over datzelfde artikel van inmiddels, jawel, twee jaar geleden. Dat ik dus niet geschreven had. En wond Axelle er geen doekjes om dat ze –in tegenstelling tot de afspraak- helemaal geen zin had in een interview in haar donkere kleedkamer, maar liever op een terrasje was gaan zitten niksen. Iets waar ik me overigens helemaal in kon vinden, ook al had ze me –excuses overbodig, uiteraard- net een half uur laten wachten.
En eens de recorder werd afgezet – de promotalk achter de rug- begon het weer opnieuw. Dit keer door Vanes, die het nogmaals over een gebrek aan empathie had op basis van een stuk waarin ik - misschien was u het al vergeten, inmiddels - geen enkel aandeel in had. Ook dat is dus een facet van die geweldige muziekindustrie waar ik al meer dan twintig jaar zo verslingerd aan ben. Doorgaans zijn dit soort incidenten van voorbijgaande aard, en worden ze met de mantel der liefde bedekt. Alleen: niet dit keer. En u hebt recht op de waarheid. U mag dus ook weten dat de manager via een mail aan de hoofdredacteur van De Morgen nog druk op ondergetekende heeft proberen te zetten om de publicatie van dit stuk te voorkomen. Het pleit in het voordeel van Wouter Verschelden dat hij zich niet door dat soort dreigementen uit zijn lood laat slaan, en het stuk toch is verschenen. Maar zoals gevraagd: met een lichte toets geschreven. Axelle Red heeft tenslotte ook een lichtvoetige plaat gemaakt.
Beste,
BeantwoordenVerwijderenGraag wil reageren op dit artikel dat eveneens in De Morgen is verschenen. Het beeld dat u hierin schetst van Axelle Red komt helemaal niet overeen met het beeld dat ik van haar heb. Ik ken zowel haar als haar man als 2 heel lieve en vriendelijke mensen, die altijd heel spontaan en ongedwongen iedereen te woord staan.
Wat mij echter het meeste stoort, is dat u durft schrijven dat Axelle vals zingt en dat haar concerten niet goed zijn. Ik kan u verzekeren dat dit nog nooit het geval is geweest. Ik heb al sinds 2004 vele concerten van Axelle meegemaakt, en kan deze enkel omschrijven als momenten van pure emotie, prachtige zangkunst, en muzikale verfijning. 99,99% van de mensen uit het publiek zijn na elk concert eveneens die mening toegedaan, als ik er de reacties op nahoor en nalees op facebook of op verschillende sites. Ik heb nooit begrepen dat De Morgen steeds zo negatief bericht over Axelle Red concerten, maar sinds enkele jaren begon een belletje te rinkelen, aangezien de meeste van die recensies uit de pen van een zekere Bart Steenhaut zijn gerold. Ik vind dit voor een kwaliteitskrant als De Morgen heel onprofessioneel om op dergelijke subjectieve manier te berichten over één van 's lands grootste muzikale talenten, zowel op plaat als op podium. De overige kranten zijn nagenoeg unaniem laaiend enthousiast over Axelles concerten en platen, alleen De Morgen heeft steeds een kritische noot. Waarschijnlijk ligt hier een geschil aan de basis met Axelle of haar management dat u ooit heeft gehad, maar ondanks dat zou u toch wat meer professionaliteit aan de dag kunnen leggen door dit opzij te schuiven, en te schrijven over wat er echt toe doet, namelijk de muziek. De laatste plaat van Axelle, Un coeur comme le mien, omschrijven als lichtvoetig is ronduit ridicuul en niet waardig dat dit door iemand die zich muziekrecensent wil noemen wordt gepubliceerd. U zou zich beter eens in de Franse taal verdiepen en de teksten van Axelle ontleden, dan zou u nergens een spoor van lichtvoetigheid kunnen bespeuren. Ook muzikaal is de laatste plaat enorm verfijnd, met zeer goed gekozen arrangementen. Ik zou zelfs durven stellen dat dit haar minst commerciële plaat is op Sisters & Empathy na.
Ik hoop dat u bij volgende recensies wat meer professionalisme aan de dag zult leggen, of dat De Morgen eindelijk eens beslist om een niet rancuneus persoon naar een Axelle Red concert te sturen.
Met vriendelijke groeten,
Sébastien (sebamalengreaux@gmail.com)