The Divine Comedy

Waarom is The Divine Comedy niet één van de grootste groepen ter wereld? Zou het kunnen dat de teksten van Neil Hannon te geraffineerd zijn? Of is het te wijten aan het feit dat zijn melodieën net iets weelderiger en gracieuzer aandoen dan die van - ik noem maar iemand-Lady Gaga? Wellicht speelt het allemaal mee. Maar in mijn huiskamer is Hannon -de man die nu al meer dan twintig jaar achter de groepsnaam schuil gaat- een wereldster. Haast niemand wordt hier zo vaak gedraaid -zeker niet als de klok, zoals ook nu weer, de kaap van middernacht heeft genomen. En op reis is het de eerste groep waar ik een cd van in mijn vakantiemapje stop.

Hannon is een woordkunstenaar. Dat hoeft uiteraard niet te verbazen van een man die zijn band naar een werk van Dante heeft genoemd, dweept met Oscar Wilde, en Irving Berlin als een voorbeeld beschouwt. Dat zijn overigens meteen drie redenen om hem een warm hart toe te dragen. Maar er zijn er meer. 'Perfect Lovesong ' is precies wat de titel belooft. 'Our Mutual Friend' is een nummer -moderne kamermuziek, haast- die op zo'n zinderende manier naar een climax werkt dat ik het er na al die jaren nog steeds warm en koud van krijg. Ook als de toets iets luchtiger wordt - in het hilarische 'The Frog Princess', bijvoorbeeld- laat Hannon zich kennen als een meesterlijke songwriter die als een koorddanser zijn evenwicht weet te bewaren tussen ironie en muzikale virtuositeit. 
Maar het allermooiste nummer dat hij ooit geschreven heeft -en wat mij betreft dus één van de beste nummers aller tijden- is het bloedmooie 'Lady Of A Certain Age'. Na -letterlijk, denk ik- duizend beluisteringen kruipt de krop nog altijd in mijn keel. Hij verstaat de kunst om thema's die in de popmuziek zelden aan bod komen op een zodanige manier te benaderen dat ze haast iets vanzelfsprekends krijgen. In dit geval blikt hij door de ogen van een oude vrouw terug op haar leven. Ooit had ze het allemaal gehad. Een rijke vent. Luxe. Kindermeisjes. Een luilekker leven aan de Cote d'Azure. Maar haar vent stierf, en hij liet de villa na aan zijn minnares. Haar zoon komt nog zelden op bezoek. En het enige dat ze in haar kleine, benepen flatje nog kan doen is herinneringen ophalen aan haar glamoureuze verleden. Het is, kortom, een scenario dat zich voor je ogen afspeelt als een film van Krzysztof Kieslowski.

In theorie is het een verhaal waar ik weinig affiniteit mee kan voelen. Ik ben geen oud vrouwtje, heb geen kinderen en dus evenmin kindermeisjes, en de loft die ik betrek is weliswaar zeer aardig maar lang geen villa. Bovendien woon ik niet -en dat betreur ik bij deze- in het zonnige zuiden. Maar toen we een paar jaar geleden toevallig Nice binnenreden -staalblauwe hemel, de zee glinsterend en helder- leek het wel of dat nummer echt tot leven kwam. 
Toen ik Hannon dat onlangs na een interview vertelde, bleek hem dat bijzonder te intrigeren. Hoe het daar was, wilde hij weten. Zelf was het hem tot nog toe nooit gelukt om die uithoek van Frankrijk te verkennen. 'Precies zoals je beschreven had. Op de terrasjes aan het strand zaten tientallen oude vrouwtjes -glas Pernod bij de hand-van wie je zo kon zien dat het leven hen vlak voor de finish al in de steek had gelaten' Hannon liet het even bezinken, en voor het eerst merkte ik een zweem van trots op. Blij met de gedachte dat kunst niet alleen het leven imiteert, maar het omgekeerde soms ook waar is.