Eliza Doolittle

In de popmuziek geldt er één regel die alle andere steeds weer in de schaduw stelt: here today, gone tomorrow. Misschien is het een indruk, maar dat lijkt de laatste jaren nog meer het geval dan vroeger. Natuurlijk: one hit wonders zijn een fenomeen van alle tijden. Alleen: doordat de toekomst van de meeste platenfirma's er niet buitengewoon rooskleurig uitziet, mikken ze alsmaar nadrukkelijker op artiesten waar ze op korte termijn wat succesjes mee kunnen boeken. Het enige wat telt is hier en nu. De talentenjachten op televisie onderstrepen die stelling nog, maar ook daarbuiten haalt de verleiding van het snelle rendement het alsmaar vaker op de investering in de lange termijn.

Erg vind ik dat niet. Popmuziek heeft sowieso nooit de pretentie gehad om zichzelf eeuwigheidswaarde toe te dichten, en de ironie wil dat de platen die achteraf de grootste houdbaarheidsdatum hebben -de klassieke Motown-classics, bijvoorbeeld- destijds ontworpen werden om maar een paar weken mee te gaan. Pop was een wegwerpproduct. Niet meer, niet minder. 
Ik durf dus geen berg cash in te zetten op de houdbaarheidsdatum van Eliza Doolittle, maar voorlopig waag ik te denken dat de platenfirma van dit tweeëntwintigjarige zangeresje haar niet meteen een deal voor vijf cd's heeft aangeboden. Ze heeft een hitje momenteel met 'Pack Up', en wellicht volgen er de volgende maanden nog wel een paar. Voor hetzelfde geld is ze volgend jaar deze tijd alweer helemaal vergeten, maar vandaag viel er nauwelijks aan haar te ontkomen. Bezoekjes aan de diverse radiozenders, een optreden op De Laatste Show, en een interview met mezelf deze middag. Aardig meisje, daar niet van. Weet wat ze wil en staart zich bovendien niet blind op de celebrity-cultus die vandaag door onze maatschappij bepleit wordt. Er zitten hersenen in dat kleine hoofdje. 

Kortom: ik gun haar dat ze over twintig jaar nog steeds plaatjes maakt. Maar om de een of andere reden betwijfel ik of ze het zolang zal rekken. Die cd van haar is weliswaar niet kwaad, maar vergeleken met Lily Allen, Amy Winehouse, Adèle, Duffy of Florence + The Machine vallen de nummers toch wat te licht uit. Ze heeft gewoon het moment mee. Amy kickt af, Lily is zwanger, Adèle en Duffy werken aan opvolgers voor hun debuut-cd's, en Florence ligt na twee jaar non-stop touren uitgeteld in de touwen. Eliza Doolittle doet me een beetje aan Kate Nash denken: leuk voor even, maar net niet goed genoeg. Ik wed dus dat haar fifteen minutes of fame momenteel ongenadig wegtikken. Ondanks de hype en de hit(s) zie ik er geen blijver in. Al vond ik het lang niet onaangenaam om even in haar buurt te vertoeven.